Η συμφωνία για την ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου ως πάτημα για την ανατολική Μεσόγειο.

Του Κωνσταντίνου Κύπριου*

Η υπογραφή της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Η ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της διπλωματίας και των διεθνών συνεργασιών, οι οποίες πρέπει να υποστηρίζονται από μια ισχυρή αποτρεπτική στρατιωτική δύναμη και από σταθερή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η θέση της Ελλάδας στη διεθνή κοινότητα.

Η συστηματική προσπάθεια του τουρκικού επεκτατισμού και αναθεωρητισμού να κυριαρχήσει στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου έχει πλέον καταστεί απειλή για το σύνολο των κρατών της περιοχής, τα οποία αντιλαμβάνονται τις τουρκικές ενέργειες ως κοινό κίνδυνο. Η τουρκική διείσδυση στη Συρία έχει ήδη οδηγήσει σε αυξημένη αντιπαλότητα με το Ισραήλ. Επιπλέον, οι πρόσφατες κινήσεις της Άγκυρας δεν βασίζονται πλέον στον παντουρκισμό, αλλά στην προβολή της Τουρκίας ως ηγεμονικού ισλαμικού κράτους.

Έναν ρόλο τον οποίο έχουν δοκιμάσει να υιοθετήσουν στο παρελθόν η Αίγυπτος, η Συρία, η Υεμένη και το Ιράν αν και όλες όμως απέτυχαν. Παρά το ότι η Σαουδική Αραβία διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στον ισλαμικό κόσμο, η Τουρκία καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη της περιοχής, τόσο έναντι των γειτονικών κρατών όσο και στο σύνολο του ισλαμικού κόσμου. Η Ανατολική Μεσόγειος λειτουργεί ως κομβικό τρίπτυχο: προσφέρει δυνατότητα γεωπολιτικής ηγεμονίας, επιρροής στον μουσουλμανικό κόσμο και οικονομικής εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων, που θα ενισχύσουν σημαντικά την τουρκική οικονομία.

Σε αυτό το περιβάλλον, η ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας–Λιβάνου καταδεικνύει τη δημιουργία ενός άξονα σταθερότητας και αντίστασης στην τουρκική επεκτατικότητα, επιβεβαιώνοντας την αποτελεσματικότητα της ελληνικής διπλωματίας. Καθώς η ιρανική επιρροή στον Λίβανο έχει πλέον υποχωρήσει, πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή ασκούν σήμερα η Σαουδική Αραβία και σε μικρότερο βαθμό το Ισραήλ. Η αποστολή ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων στη Σαουδική Αραβία και η γενικότερη σύσφιξη των διμερών σχέσεων αποτελούν σαφείς ενδείξεις ότι η Ελλάδα βρίσκει έναν αξιόπιστο σύμμαχο απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική—όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνεπώς, τα δεδομένα δείχνουν ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία κινούνται σε ιδιαίτερα αποτελεσματικό πλαίσιο, καθοδηγώντας τη χώρα προς μια στρατηγικά ορθή πορεία.

*Κωνσταντίνος Κύπριος

Στρατηγικός Αναλυτής