Σάββατο, Οκτώβριος 01, 2022
22/09/2022

Οι αθλητές που νίκησαν τις καταιγίδες

kasimatis petrosΤου Πέτρου Κασιμάτη*

Η Αντιγόνη πάλεψε με το χρόνο. Αναμετρήθηκε με την κλεψύδρα και την άμμο της που μέχρι τότε είχαν θέσει απαγορευτικά όρια στην αθλήτρια.

Ο Γιάννης πάλεψε με το μπούλινγκ για το χρώμα του , πάλεψε για ένα πιάτο στο τραπέζι -γιατί υπήρχαν φορές που έτρωγε κάθε τρείς μέρες- άκουσε να φυσά ο άνεμος της δυστυχίας του ,μα φαίνεται πως στα βάθη της ψυχής του άκουγε τον παππού Οδυσσέα που του έγνεφε στους αιώνες: «Μην τα παρατάς, θα τα καταφέρεις».

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη άκουσε μάλλον τη φωνή της Καλλιπάτειρας από τους κλασικούς χρόνους που όρθωσε το ανάστημά της και πήγε στον απαγορευμένο για γυναίκες χώρο των Ολυμπιακών Αγώνων να δει το γιό της που στεφανωνόταν νικητής…. Κι όταν τη συνέλαβαν γιατί μεταμφιέστηκε σε άντρα για να φθάσει στους αγωνιστικούς χώρους είπε πως ήθελε να θαυμάσει το γιο της που στεφανωνόταν Ολυμπιονίκης όπως είχε γίνει το ίδιο και με τον άντρα της και με άλλα μέλη της οικογενείας της.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο γεννημένος στην Ελλάδα με γονείς από τη Νιγηρία, πολιτογραφήθηκε Έλληνας ,πήρε Ελληνικό διαβατήριο , δεν έγινε ποτέ δήθεν παρά την εκτόξευση του στα βάθρα των Θεών του ΝΒΑ. Στις πρόσφατες νικηφόρες επελάσεις του φίλαγε τη σημαία , τιμώντας τα ελληνικά χρώματα, στην πατρίδα που γεννήθηκε.

Και μετά τις αγωνίες για επιβίωση, εύρισκε καταφύγιο στη φωλιά της οικογένεια του στα Σεπόλια -μια σταλιά δωμάτιο που στοιβαζόταν εκεί η οικογένεια Αντετοκούμπο. Πολλοί άνθρωποι τους στάθηκαν. Τους έδιναν κουράγιο, φαγητό και τους γέμιζαν με αποθέματα υπομονής. Δεν τους ξεχνά αυτούς τους ανθρώπους ο Γιάννης Αντετοκούμπο.

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη δέχθηκε πολλούς κεραυνούς πριν κατακτήσει τους Θεούς και τα δυο χρυσά μετάλλια. Ήπιε μόνη της το κώνειο της πιο βασανιστικής βροχής όταν της είπαν :

Της είπαν : είσαι μεγάλη σε ηλικία.

Και τους είπε με τον τρόπο της : Θα φθάσω μέχρι το τέλος!

Της είπαν : ότι δεν είχε αθλητική παιδεία γιατί δούλευε μέχρι τα μεσάνυχτα στην ταβέρνα….

Κι εκείνη άρχισε να προπονείται μόνη της νύχτα στην έρημη Καρδίτσα.

Της είπαν :ότι για αθλήτρια τα 38 της χρόνια είναι ένα βάρος κι ότι δεν έχει χρόνο .

Κι εκείνη απάντησε: Εγώ είμαι ο χρόνος!!

Πίσω από την Αντιγόνη είναι η κάθε γυναίκα που προπηλακίζεται και περιθωριοποιείται.

Όμως είναι και η γυναίκα που ορθώνει το ανάστημά της και απαντά αφοπλιστικά έχοντας εφόδια όλα εκείνα τα επίλεκτα στοιχεία του σύγχρονου πολιτισμού που προσφέρει η Ευρωπαϊκή αγκαλιά , η κοινωνία της Ευρώπης . Στην Ελλάδα που βρίσκεται ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη.

«Δεν ξέρω πως θα τελειώσει η ιστορία μου, αλλά δεν θα γράψει πουθενά "τα παράτησε"», αυτή ήταν η «προφητική» ανάρτηση της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη μετά την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Όρεγκον. Κάπως έτσι η Ελληνίδα βαδίστρια «έκλεισε» ραντεβού με την ιστορία .

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Μονάχου, το οποίο είναι το πρώτο στο αγώνισμα, 12ο χρυσό της Ελλάδας στην ιστορία της διοργάνωσης και 30ό μετάλλιο στο σύνολο.

Στα δύο χιλιόμετρα πριν το τέλος -όπου είχε ξεκαθαρίσει πως θα κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο- πήρε την ελληνική σημαία, την κρέμασε στους ώμους και έτρεξε τα τελευταία λεπτά της κούρσας που θα θυμάται για πάντα.

Τερμάτισε πρώτη και ξέσπασε σε κλάματα, όχι από λύπη, αλλά από υπερηφάνεια. Βλέποντας πως οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής και οι θυσίες της έπιασαν τόπο και την ανέβασαν στην κορυφή της Ευρώπης. Η αγκαλιά με τον σύζυγό της ακολούθησε και νέα δάκρυα χαράς στην απονομή.

Η ανάκρουση του εθνικού ύμνου συγκίνησε το πανελλήνιο.

«Never give up» αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της καριέρας της, όπως εύστοχα παρατηρεί και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου που μετά την επιτυχία της έγραψε στο Twitter:
«Ποτέ μην τα παρατάς!»

Στα 38 της χρόνια η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη από την Ελλάδα σημειώνει την μεγαλύτερη νίκη της καριέρας της μέχρι στιγμής. Η Ελληνίδα αθλήτρια επικράτησε στα 35χλμ βάδην στο Μόναχο με μεγαλύτερη διαφορά από δύο λεπτά από την 2η, και επίδοση 2:47:00!»

Ωστόσο η επιτυχία με τα δυο χρυσά μετάλλια -απανωτά το ένα μετά το άλλο- δεν ήρθε από την μια μέρα στην άλλη.

Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι πως για να γίνεις πρωταθλήτρια Ευρώπης -ιδιαίτερα αν δεν έχεις την εύνοια της πολιτείας και τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους- θα πρέπει να ξέρεις να… σερβίρεις.

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη πριν αναχωρήσει για το Τόκιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχε εκμυστηρευτεί σε συνέντευξή της πως η ζωή της «μοιράζεται» στο βάδην και σε ένα τσιπουράδικο, καθώς καθημερινά σερβίρει για τους πελάτες που μαγειρεύει η μητέρα της στην οικογενειακή επιχείρηση που διατηρεί στην Καρδίτσα.

Αλήθεια πόσο εύκολο είναι για έναν αθλητή να μπορέσει να γράψει «ιστορία» όταν ξενυχτάει για να βοηθήσει την οικογένειά του και να βγάλει τα προς το ζην;

Πόσο εύκολο ήταν και για τον Γιάννη Αντετοκούμπο να ξεπεράσει τη φτώχεια του…. Να μην πληγώσει ποτέ όσους τον πλήγωσαν…. Να συνεχίσει να αποτελεί έναν καλό αγωγό καλοσύνης παρά την πείνα , παρά τα δάκρυα που δεν ζητούσαν εκδίκηση…. Ήξερε πως μια παλιά Ευρωπαϊκή αρχή είναι ότι δεν ταιριάζει η μετριότητα με τη λαχτάρα-όπως είχε πει ο παππούς Νίκος Καζαντζάκης, ο κυριότερος εκπρόσωπος του μυθικού Οδυσσέα που πάντα με τα τεχνάσματα και την περηφάνια του έδειχνε το δρόμο στους Έλληνες.

Όλα αυτά είχαν στο μυαλό τους η Αντιγόνη και ο Γιάννης όταν κρατούσαν τη σημαία στους πανηγυρισμούς τους.

*Ο Πέτρος Κασιμάτης είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας

 

logo

Εγγραφείτε στο Newsletter μας