Δημοσίευση: 8 / 3 / 2019
Όλα πρέπει να φύγουν
Ο κόλπος της Ελευσίνας είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο πλοίων. Ντουζίνες ναυάγια βρίσκονται εγκαταλελειμμένα και κατασκουριασμένα μέσα στο νερό. Η Ελληνική Κυβέρνηση θέλει να εξαφανιστούν τώρα – το ερώτημα είναι, πού θα γίνει αυτό ΤΗΣ CHRISTIANE SCHLÖTZER

Ποιος άλλος θα ήταν ο καταλληλότερος τόπος για την ανάπτυξη ενός μυστικού και μύθου, από αυτόν εδώ τον τόπο, όπου εδώ και ήδη 2.000 χρόνια κανείς γνώριζε τόσο καλά τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου. Με τα πόδια έρχονταν οι προσκυνητές από την Αθήνα, αφού περπατούσαν ολημερίς, μόνο και μόνο για να ξεπεράσουν τον φόβο του θανάτου. Στην Ελευσίνα, τον τόπο της κάθαρσης και λατρείας της Θεάς Δήμητρας, Θεάς της Μητέρας Γης και της Γονιμότητας. Όσα συνέβαιναν τη νύχτα στον ναό, αποτελούν μέχρι σήμερα μυστήριο. Όσοι παρευρίσκονταν, δεν επιτρεπόταν να προδώσουν το μυστικό.

Ελευσίνα ονομάζεται και σήμερα ο τόπος αυτός, ο οποίος εξακολουθεί να είναι γεμάτος μυστικά και μύθους.  

Μυστικά που κείτονται, για παράδειγμα, στον πυθμένα της θάλασσας. Πλοία, βυθισμένα και ξεχασμένα. Σε αυτόν τον πανέμορφο, σαν ζωγραφικό πίνακα, κόλπο, που είναι προστατευμένος απ’ όλες τις μεριές κι ευνοημένος από τις καιρικές συνθήκες, υπάρχουν τόσα πολλά ναυάγια πλοίων, που έπρεπε να στηθούν μικροί φάροι, ώστε να προειδοποιούνται τα πλεούμενα για την αποφυγή σύγκρουσης με κάποιο ναυάγιο. Όπως στο σημείο εκείνο, στο οποίο εντοπίζονται τρία ναυάγια το ένα πάνω στο άλλο. Όχι όλα τα ναυάγια που φράσσουν τον δρόμο, είναι σε τόσο καλά ορατό σημείο, όπως στην περίπτωση του Mediterranean Sky, ενός γιγαντιαίου κρουαζιερόπλοιου, το οποίο έχει ήδη ανατραπεί εδώ και 15 χρόνια και βυθιστεί κατά το ήμισυ, μέσα στο νερό ακριβώς μπροστά από την ακτή, σαν να ήταν ξεβρασμένη φάλαινα.

Ή το Noor 1, ένα δεξαμενόπλοιο, με το οποίο μεταφέρθηκαν το 2014 δύο ολόκληροι τόνοι ηρωίνης, η μεγαλύτερη δε ποσότητα που εντοπίστηκε στην Ευρώπη. Το πλοίο βρίσκεται καθηλωμένο σ’ έναν μικρό όρμο. Στην παραλία στέκονται μερικά κοντέινερ με μπάζα, που εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν έχει αγγίξει άνθρωπος, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν πάνω πάνω ζιζάνια.

Όμως, τώρα πια, πρέπει να μπει μία τάξη, το μεγάλο νεκροταφείο πλοίων της Ελλάδας πρέπει να εξαφανιστεί. Η Κυβέρνηση το έχει υποσχεθεί, λόγω των κινδύνων που εγκυμονούν για το περιβάλλον. Αλλά κι επειδή η Ελευσίνα, αυτή η ξεχασμένη ελληνική πίσω αυλή με το μεγάλο παρελθόν, πρόκειται να οριστεί το 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ακούγεται αστείο.

Ο άντρας ρίχνει δύο πέτρες στο νερό. Τη μία ο ήχος κάνει έτσι, την άλλη αλλιώς.

«Όχι», λέει ο Χρήστος Χρηστάκης, «αυτή είναι η ευκαιρία μας». Φοράει θαλασσί ζακέτα και τα κοντά του μαλλιά είναι κάτασπρα, όπως ο χειμωνιάτικος ουρανός πάνω από τον κόλπο της Ελευσίνας. Κάθεται στο τιμόνι του αυτοκινήτου του, μπροστά από μία κλειστή αποθήκη που ανήκει στην Τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ. Ο Χρηστάκης αναφέρει: «Περνάω κάθε μέρα από εδώ με το αυτοκίνητο, για να τους δείξω ότι εδώ πρόκειται στην ουσία για δημόσιο δρόμο. Αγωνιζόμαστε με σκοπό να απελευθερώσουμε τις ακτές.» Η αποθήκη υψώνεται μπροστά του. Ο Χρηστάκης οδηγεί στον εργοστασιακό δρόμο, το τεράστιο εργοστάσιο με τις πέντε ψηλές υψικαμίνους είναι πλέον ένα εργοστάσιο – φάντασμα, στο οποίο δεν παράγεται πια απολύτως τίποτα, αυτό που η επιχείρηση εξακολουθεί να χρησιμοποιεί, είναι μόνο το λιμάνι. Ακριβώς από πίσω ανοίγεται ένας κρυμμένος όρμος. Εκεί βρίσκεται το Noor 1, ο μεταφορέας ηρωίνης. Και κάποια άλλα ακόμη πλοία με ιστορία και ιστορίες, παροπλισμένα και τοποθετημένα στην Ελευσίνα.

Ο Χρηστάκης βγαίνει από το αυτοκίνητο, παίρνει μία πέτρα, την πετάει στο νερό, και μετά άλλη μία. Η πέτρα ηχεί έτσι και μετά αλλιώς. Η δεύτερη πέτρα κατέληξε πάνω σε μέταλλο. Από τα κύματα προβάλλει το καφέ σκουριασμένο κατάλοιπο ενός πετρελαιοφόρου. «Εκεί μέσα υπάρχουν ακόμη τόνοι πετρελαίου και πίσσας, αν το πράγμα πιάσει φωτιά, θα είναι βόμβα», είπε ο Χρηστάκης. «Γλυκά Νερά» λέγεται ο όρμος, στην παραλία αναβλύζουν πηγές γλυκού νερού ανάμεσα στις κηλίδες πίσσας. Δεξιά και αριστερά δίπλα στο δεξαμενόπλοιο – τέρας κολυμπούν στη θάλασσα πλαστικά φύλλα μεμβράνης, πλωτά φράγματα που δίπλα στο τεράστιο ναυάγιο δρουν σαν κορδόνια – σπάγκοι. «Απαιτούμε προστασία», λέει ο Χρηστάκης.

Μερικές φορές τα ναυάγια περιφέρονται ακυβέρνητα στη θάλασσα. Τότε παρασύρονται πίσω στις ακτές.

Εμείς, η Κίνηση Πολιτών Ecoeleusis. Αυτοί είναι μόνο λίγοι, μία ντουζίνα άνθρωποι, λέει ο Χρηστάκης. Δεν θέλουν να παραμείνει η Ελευσίνα ο μεγαλύτερος τόπος στην Ελλάδα, απόθεσης κατεστραμμένων πλοίων. Ο Χρηστάκης έχει γεννηθεί στην Ελευσίνα, είναι 60 ετών και καθηγητής Μαθηματικών. «Πρέπει να σκεφτούμε την επόμενη γενιά», λέει. Στην παιδική του ηλικία κολυμπούσε στον κόλπο. Εκεί υπήρχε τότε ήδη πολλή βιομηχανία, έφτασε στην Ελευσίνα πολύ νωρίς. Η τσιμεντοβιομηχανία το 1902, πραγματοποιούσε μεταφορές και παραδόσεις στην Εγγύς Ανατολή και εφοδίαζε ολόκληρη την Αττική, την περιφέρεια των Αθηνών. 30.000 άνθρωποι κατοικούν στην Ελευσίνα, ωστόσο ακόμα περισσότεροι έρχονταν εδώ μόνο για εργασία. Ήταν οι πρώτοι που ένιωσαν την κρίση στον κατασκευαστικό κλάδο, οι οικοδομές έχουν πρακτικά πεθάνει. Ακόμα και τα εργοστάσια παραγωγής χάλυβα βρίσκονται προ του τέλους, καθώς δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν το ρεύμα. Όμως μία τεράστια εγκατάσταση διυλιστηρίων πετρελαίου εξακολουθεί να παράγει. Η βιομηχανία όπλων ακριβώς δίπλα έπρεπε, ωστόσο, να κλείσει. Τα παρατηρητήριά της έχουν παραμείνει, πάνω κάθονται σκύλοι που γαβγίζουν σε όποιον περνάει μπροστά.

Ο Χρηστάκης έρχεται συχνά εδώ στην περιοχή και κοιτάζει μήπως γίνεται κάτι εδώ, στα νεκρά πλοία. Όμως δεν γίνεται τίποτα, λέει. Πρόσφατα είχε βγάλει η Λιμενική Διοίκηση τρία μικρότερα πλοία από το νερό. Τώρα βρίσκονται σε κοινή θέα, στην όχθη. «Καταστάσεις Τριτοκοσμικές», αναφέρει ο Χρηστάκης. Η Λιμενική Διοίκηση αποτελεί, κατά τη γνώμη του, έναν από τους κύριους υπεύθυνους αυτής της καταστροφής. «Θέλουμε να κάνουν κάτι, όμως αυτοί δεν κάνουν τίποτα».

Χαράλαμπος Γαργαρέτας
Από το κτίριο της Λιμενικής Υπηρεσίας λείπει παντελώς η διακόσμηση, ακριβώς όπως στο γραφείο του Χαράλαμπου Γαργαρέτα. Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος έχει ένα τόσο συγυρισμένο γραφείο εργασίας, σαν να είχε ήδη τακτοποιήσει, μέσα στους δέκα μήνες, στους οποίους βρίσκεται στην υπηρεσία. «Δεν μπορούσα να φανταστώ, τι θα έβρισκα εδώ», λέει ο Γαργαρέτας, «είναι μία κατάσταση τραγική». Ο Γαργαρέτας μιλάει για «αμαρτίες του παρελθόντος», και στη συνέχεια αναφέρει: «Ευτυχώς είμαι νέος». Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος είναι 34. Γιατί αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, θα το καταλάβει κανείς αργότερα, όταν θα έχει πει λίγο περισσότερα πράγματα.

Ο Γαργαρέτας είχε εργαστεί πριν στην ελληνική Αρχή Ιδιωτικοποιήσεων, είναι Οικονομολόγος. Η ιδιωτικοποίηση κρατικών υπηρεσιών αποτελεί υποχρέωση που επιβάλλεται από τους διεθνείς πιστωτές, στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ αμφιλεγόμενο. Ο Γαργαρέτας αναφέρει ότι ακόμα και το λιμάνι της Ελευσίνας δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις. «Δεν βλέπω κανένα άλλο μέλλον».

Η Ελευσίνα υπήρξε πάντα στη σκιά του πολύ μεγαλύτερου και φημισμένου λιμανιού του Πειραιά, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση μόλις μίας ώρας με το αυτοκίνητο. «Εδώ εμείς ήμαστε ανέκαθεν οι φτωχοί συγγενείς του Πειραιά». Πιο φθηνοί και ανοιχτοί για τα πιο βρώμικα και επικίνδυνα φορτία. Καθόλου τουριστικός προορισμός, ακόμα και με την ύπαρξη της μικρής μαρίνας. Και τότε άρχισαν ξαφνικά να παρκάρουν εδώ πλοία που κανείς δεν ήθελε πια ή κανείς δεν χρειαζόταν πια λόγω της κρίσης. «Οι ιδιοκτήτες τα έχουν απλά παρατήσει». Ή τα έφερε εδώ η αστυνομία, επειδή ανακάλυψαν πάνω τους λαθραία. Τα κατασχεμένα πλοία θ’ αποτελούσαν αργότερα αντικείμενο των δικαστηρίων, ωστόσο και αυτά παρέμεναν. Και στη συνέχεια, συχνά δεν πλήρωνε κανείς πια τα λιμενικά τέλη. «Οι ιδιοκτήτες πέθαναν ή άλλαξε χέρια η ιδιοκτησία, ή απλά άλλαξαν την επωνυμία της εταιρείας τους, έκαναν εγγραφή στα μητρώα των Νήσων Marshall ή στη Μάλτα, κατά προτίμηση ως Offshore εταιρείες».

Ο Γαργαρέτας άρχισε να αναζητά τους ιδιοκτήτες των, εδώ και 20, 30 χρόνια ξεχασμένων στην Ελευσίνα πλοίων. Στόχος του είναι να εφαρμόσει έναν Νόμο από το 2001, τον υπ’ αρ. 2881. Ο Νόμος αυτός του δίνει τη δυνατότητα να πάρει στην κατοχή του πλοίο, του οποίου δεν μπορεί να βρεθεί ο ιδιοκτήτης. «Έχω την υποστήριξη της Κυβέρνησης», αναφέρει. Όμως για να αναλάβει ένα πλοίο, στα πλαίσια εξωδικαστικής διαδικασίας, θα πρέπει να περάσει πρώτα την κόλαση της ελληνικής γραφειοκρατίας. Όποιος ποτέ προσπάθησε να κάνει στην Αθήνα έστω μία αλλαγή ονόματος για τηλεφωνική σύνδεση, και έχει αποβιώσει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του σπιτιού, δυστυχώς όμως δεν έχει στα χέρια του πιστοποιητικό θανάτου, αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Γαργαρέτας έχει ν’ αντιμετωπίσει τον αγώνα του Σισύφου.

Αυτή τη στιγμή έχει ταυτοποιήσει στον τομέα του 27 ναυάγια και δώδεκα επικίνδυνα πλοία, τα οποία πρέπει όλα να απομακρυνθούν «αμέσως»  από την Ελευσίνα. Κάποια είχαν ήδη απομακρυνθεί ακυβέρνητα από την ακτή, μέσα από τον κόλπο, αυτά έπρεπε να ρυμουλκηθούν ξανά πίσω. Μπροστά από το νησί Σαλαμίνα, το οποίο κλείνει τον κόλπο από τη μία πλευρά, υπάρχουν ακόμα περισσότερα ναυάγια. Το νησί όμως ανήκει πλέον στη Λιμενική Διοίκηση του Πειραιά, που μετρά ήδη τόσα πολλά πεθαμένα πλοία. Η Σαλαμίνα είναι επίσης ένας φημισμένος τόπος, εδώ μαινόταν η μεγαλύτερη ναυμαχία της αρχαιότητας. Κι εδώ είχαν βυθιστεί πλοία.

Ο Γαργαρέτας έχει τη δυνατότητα, σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί κάποιος ιδιοκτήτης, να διενεργήσει τελικά διαδικασία δημοπράτησης του πλοίου ως παλιοσίδερα. Μέχρι τώρα όμως, τέτοιες δημοπρασίες ναυαγίων δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, «γιατί δεν υπάρχει στην Ελλάδα άδεια που να δίνει τη δυνατότητα σε εταιρεία να σπάσει τα πλοία σε κομμάτια». Και πού θα πρέπει τότε να πάει ένα τέτοιο πλοίο; «Εάν έχει μεταλλική αξία κάποιων εκατομμυρίων Ευρώ, τότε αξίζει τον κόπο να ρυμουλκηθεί στην Ινδία». Εκεί είναι γνωστό ότι ο τεμαχισμός των πλοίων αποτελεί ιδιαιτέρως βρώμικη επιχείρηση. «Στην Τουρκία το κάνουν καλύτερα», λέει ο Γαργαρέτας. Και γιατί όχι στην Ελλάδα; Αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει.

Στον όρμο πίσω από την τσιμεντοβιομηχανία υπήρχε μάλιστα μέχρι πριν κάποια χρόνια μία μικρή εταιρεία που είχε την άδεια της αποσυναρμολόγησης. Και γι’ αυτόν τον λόγο κατέληγαν εδώ τόσα πολλά ναυάγια. «Αλλά αυτό που έκαναν εδώ, ήταν αναρχία». Μισοτεμαχισμένα πλοία είχαν απλά παρατηθεί εδώ. «Υπήρχε παραβίαση περιβαλλοντικών νόμων, και μπορεί κανείς να πει ότι τα πράγματα ήταν όπως στην Ινδία».

Τώρα πια ο Γαργαρέτας υποσχέθηκε στους ανθρώπους στην Ελευσίνα να απομακρύνει τα πλοία. Μόνο υπάρχει το ερώτημα, πώς θα γίνει αυτό; «Πρέπει να τεμαχίσουμε τα πλοία εδώ, στο λιμάνι, και στη συνέχεια να μεταφέρουμε τα μεγάλα κομμάτια μακριά», αναφέρει. Για τον σκοπό αυτό όμως, επίσης χρειάζεται άδεια, όπως ο ίδιος λέει, «μόνο για περιορισμένο χρόνο».

Με την ιδέα του αυτή δεν έχει κάνει πολλούς φίλους στην πόλη. Στην Κίνηση Πολιτών είναι πολύ δύσπιστοι απέναντι στον Διευθύνοντα Σύμβουλο του Οργανισμού Λιμένος, δεν τον πιστεύουν, ότι δηλαδή πράγματι θέλει να βάλει την κατάσταση σε τάξη. «Όλα αυτά δεν έχουν καμία λογική», σχολιάζει ο Γαργαρέτας για την αντίσταση που βρίσκει και την οποία δεν περίμενε. «Εγώ απλώνω το χέρι μου, και τότε με ρωτάνε, γιατί το κάνεις αυτό». Ο Γαργαρέτας κοιτάζει το συγυρισμένο του γραφείο, σαν να ψάχνει εκεί να βρει μία εξήγηση. Αν μη τι άλλο, συνέχισε, οι άνθρωποι στην Ελευσίνα είχαν μάθει πια ότι κάθε νέα επένδυση σήμαινε μόνο κι άλλη επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονταν πάντα ερήμην τους. Με την επέκταση των διυλιστηρίων υπήρξαν διαμαρτυρίες. Δεν είχαν όμως κανένα όφελος. Η τσιμεντοβιομηχανία κατάφερε την εκχωμάτωση σχεδόν ενός ολόκληρου βουνού στην παραλία, μόνο τρεις βουνοκορφές παρέμειναν στη θέση τους. Τα φουγάρα της τσιμεντοβιομηχανίας υπερέχουν των ερειπίων του ναού της Ελευσίνας, και μάλιστα πλησιάζουν πάρα πολύ κοντά στη σκηνή παρακολούθησης των Μυστηρίων.

Η Ελευσίνα είναι Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 2021. Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος αναρωτιέται, τι θα πρέπει να δείξει κανείς τότε στον κόσμο;

Ο Χρήστος Χρηστάκης της Κίνησης Πολιτών δεν συμπαθεί καθόλου τον όρο «Νεκροταφείο Πλοίων» που χρησιμοποιεί ο Γαργαρέτας. Ένα νεκροταφείο είναι συνήθως κάτι που μένει. Όταν κάποιος ρωτάει αργότερα τον καθηγητή σε μία καφετέρια, ποια είναι η γνώμη του για τα σχέδια του Διευθύνοντα Συμβούλου του Οργανισμού Λιμένος, αυτός απαντά: «Εδώ δεν υπάρχει χώρος για καταστροφή και εναπόθεση πλοίων». Η καφετέρια στεγάζεται σε ένα επιβλητικά ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό. Στην Ελευσίνα υπάρχουν κάποιες ελληνικές οικογένειες που πλούτισαν πάρα πολύ. Μόνο λίγες από τις κομψές καλοκαιρινές τους βίλες εξακολουθούν να υπάρχουν, ωστόσο πολλά από τα χαμηλά κι ευρύχωρα, τις περισσότερες φορές μονώροφα σπίτια έχουν άλλοτε χτιστεί από τους φυγάδες. Άνθρωποι που το 1923 υπήρξαν θύματα της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες υποχρεώθηκαν τότε να εγκαταλείψουν τη Μικρά Ασία, περί το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Καθώς δεν επέτρεπαν πια στα πλοία τους να προσαράζουν στο λιμάνι του Πειραιά, κάποια συνέχιζαν την πορεία τους και κατέληγαν στην Ελευσίνα. Η βιομηχανία εδώ χρειαζόταν εργατικά χέρια, αποτέλεσε πόλο έλξης και για τους φτωχούς από τα χωριά, και πολλοί δεν μπήκαν στη διαδικασία να διερωτηθούν αν η εργασία αυτή με τσιμέντα, βερνίκια, χρώματα και πετρέλαιο ήταν και καθαρή και υγιής.

Ο Χρηστάκης λέει ότι στην Ελευσίνα πολλοί ξύπνησαν και κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, μόλις όταν τον Σεπτέμβριο του 2017 ένα ελληνικό πετρελαιοφόρο, το Αγία Ζώνη ΙΙ, το οποίο θα έπρεπε εδώ και πάρα πολύ καιρό να έχει αποσυρθεί ως ακατάλληλο, βυθίστηκε μπροστά από τις ακτές της Αθήνας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία τεράστια πετρελαιοκηλίδα που ρύπανε τις παραλίες και ακτές από τη Σαλαμίνα, τον Πειραιά μέχρι και την όμορφη Γλυφάδα. «Τότε άρχισε ο κόσμος να μιλάει για τα ναυάγια πλοίων και τους κινδύνους εδώ στον κόλπο μας».

Ωστόσο, αυτό που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αλλαγή, δεν είναι μόνο ο φόβος, λέει ο Χρηστάκης, αλλά και η ελπίδα, η οποία γεννάται από την προοπτική της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Υπάρχει ήδη ένα μεγάλο βιβλίο, με το οποίο εξυψώνεται η σημασία του συνθήματος του προγράμματος: «Μετάβαση στην EUphoria». Το πρότυπο είναι η πόλη Essen, στην περιοχή του ποταμού Ruhr, η οποία μετέτρεψε τα ορυχεία της σε τόπους πολιτιστικούς. Κάπως έτσι, συνεχίζει ο Χρηστάκης, θα γίνει και στην Ελευσίνα, υπάρχουν εξάλλου αρκετά βιομηχανικά ερείπια.

Από τότε που ο Χαράλαμπος Γαργαρέτας στη Λιμενική Αρχή γνωρίζει ότι η Ελευσίνα θα γίνει Πολιτιστική Πρωτεύουσα, αναρωτιέται: «Πώς θα φέρουμε εδώ τον κόσμο, τι θα τους δείξουμε και τι θα κάνουμε με τη βρώμικη πλευρά της Ελευσίνας;» Πρέπει να την κρύψουμε ή να πούμε, «αυτή είναι, κοιτάξτε»;

Με το «Ευγενία Π» αποβιβάστηκαν οι Σύμμαχοι στη Νορμανδία, σήμερα το πλοίο αυτό βρίσκεται εδώ στο νερό.

Για παράδειγμα, το Ευγενία Π, ένα πλοίο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε το 1944 για την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία. Μετά το τέλος του πολέμου ήρθε στην Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκε ως φέριμποτ και βρίσκεται κι αυτό πλέον εδώ και πολύ καιρό στην Ελευσίνα, με ανοιχτή την πρυμναία πόρτα και ελαφριά κλίση στο πλάι, ένα ελληνικό πανί σημαίας που ανεμίζει στο κατάρτι. Θα μπορούσε άραγε κανείς να χτίσει εκεί μέσα ένα μπαρ φεστιβάλ;  

Ο Γαργαρέτας έχει άλλα σχέδια, έχει εντοπίσει τον ιδιοκτήτη του δεξαμενόπλοιου – ναυαγίου που βρίσκεται πίσω από την τσιμεντοβιομηχανία, με τη μεγάλη ποσότητα πετρελαίου. Μαζί με αυτόν τον άντρα έχει σκοπό να τα καταφέρει, να εξαφανίσει αυτήν την ίσως μεγαλύτερη αμαρτία της Ελευσίνας. Τότε ο κόσμος θα μπορούσε να τον πιστέψει ότι το εννοεί στα σοβαρά. «Βάζω στοίχημα σ’ αυτό».

Όταν τηλεφώνησε στον ιδιοκτήτη του ναυαγίου, εκείνος απόρησε που άκουσε νέα από την Ελευσίνα μετά από μισή αιωνιότητα. «Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος του έθετε επίσημα το ερώτημα, τι θα μπορούσε κανείς να κάνει». Στον άντρα εκείνο έλειπαν και τα χρήματα για να πληρώσει τα λιμενικά τέλη που είχαν συσσωρευτεί, 130.000 Ευρώ, λέει ο Γαργαρέτας, όμως σίγουρα θα βρισκόταν μία λύση.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος θέλει τώρα να βγει από το γραφείο του, παρόλο που εξακολουθεί να βρέχει. Έτσι, στο πόδι, καθώς ήταν έτοιμος να περάσει την πόρτα, σταματά για λίγο και λέει κάτι που δεν είναι πια μυστικό στην Ελευσίνα: Όπου επικρατεί ανομία, υπάρχει πάντα το εύκολο κέρδος. Η Ελευσίνα λέγεται ότι υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα και τόπος δράσης μίας ελληνικής μαφίας. «Πολλοί έβγαλαν εδώ αρκετό κέρδος», λέει ο Γαργαρέτας. Κι έτσι καταλαβαίνει κανείς, τι εννοούσε λέγοντας ότι ευτυχώς είναι ακόμα νέος. Δεν έχει καμία σχέση με τα παλιά χρόνια. «Αν δεν κάνουμε εμείς τις αλλαγές», λέει ο Έλληνας, «τότε ποιος θα τις κάνει;» Αναφέρεται σε ανθρώπους της γενιάς του.

Η θάλασσα είναι κατάμαυρη μέσα στη νύχτα, από ψηλά δεν φωτίζει κανένα αστέρι, παρά μόνον ο φωτεινός φάρος που σηματοδοτεί τον δρόμο για τα πλοία, μακριά από τα ναυάγια. Η νύχτα στην Ελευσίνα ανήκει, ακόμα και σήμερα, στα Μυστήρια.    

SUDDEUTSCHE ZEITUNG 

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαδώστε αυτό το άρθρο με τους παρακάτω τρόπους:
  Google Plus
  LinkedIn